Қазақтың дәстүрлі ағаш ыдыстарының тамаша үлгілері — күбі, ожау, шара немесе тегене, аяқ, тостаған, саптыаяқ, астау, табақ, келі-келсап бүгінде Қазақстан мен шетелдік мұражайлардың қорларында сақталып, экспозицияларын безендіріп тұр, сонымен қатар ғалымдардың тұрақты зерттеу нысанына айналған. Пішіні қарапайым ыдыстарды шеберлер, әдетте, ағаштың тұтас кесегінен ойып, қарапайым құралдармен қашау немесе жону (токарлық) тәсілімен жасаған. Э.А. Масанов ХХ ғасырдың ортасында жүргізген зерттеуінде ХVІІІ ғасырдың соңындағы табақ жасау үдерісін сипаттай келе, олардың «тұтас қайыңнан қашау және пышақпен» ойылатынын, ал аяқтар мен ожаулардың «қайыңның безінен (тамырынан) өткір болат ілмектермен және кәдімгі қазақы пышақпен» дайындалатынын атап өткен. Дайын бұйымдар теріге жабыстырылған егеуқұм (наждак) ұнтағымен тегістелген (Масанов, 48). Әсіресе, қайыңның түбір бөлігі мен бездері (қатқыл өскіндері) өте жоғары бағаланған. Ұқыпты өңделген дайын ыдыстарды жиі жағдайда сәндік күміс жапсырмалармен, гравюраланған немесе өткермелі ою салынған сүйек тілімдерімен, темір құрсаулармен, кейде тіпті асыл тастармен де безендірген. Масановтың жазуынша, «ыдыстарды күңгірт қызыл, қоңыр және сары түстерге бояған» (48). Ағаш шеберлерінің өз аспаптар жиынтығы болған: Шот — шағын балта; Үңгір — жүзі қысқа, ішке қарай иілген, қолға ұстауға ыңғайлы ағаш сабы бар қашау (Масанов, 48); Ағаш балға болған. Ыдыстарды қолданар алдында зарарсыздандыру мақсатында киікшөптің (зизифора) гүлімен немесе қайың қабығының түтінімен ыстаған. Ал тазаруды көздейтін сиқырлы әрі киелі жоралғылар үшін адыраспан немесе арша түтінін пайдаланған.