«Сарыарқа», 2018 ж. Гобелен, тоқу.
Бапанова Сауле
«Сарыарқа» туындысы концептуалды сипаттағы қазіргі қазақстандық көркем тоқыма өнерінің көрнекті үлгісі болып табылады. Суретші тоқыманы кеңістік, жады және мәдени ландшафт ұғымдарын философиялық тұрғыдан пайымдаудың көркемдік құралы ретінде қолданады.Шығарманың фактуралық құрылымы жұмсақ тоқыма беті мен кенеп құрылымына енгізілген табиғи минералдардың үйлесімі арқылы қалыптасқан. Соның нәтижесінде гобелен жазықтық қасиетінен айырылып, кеңістіктік көркем нысан сипатына ие болады. Тоқыманың икемділігі мен тастың қаттылығы арасындағы қарама-қайшылық маңызды семиотикалық оппозицияны қалыптастырады, мәдениет пен табиғат, адам қолымен жасалған дүние мен табиғи бастау, уақытша мен мәңгілік.Композиция кеңістікті бірдей ұяшықтарға бөлетін қатаң модульдік торға негізделген. Мұндай құрылым ырғақтық жүйелілік әсерін тудырып, археологиялық каталогты немесе артефактілерді сақтау жүйесін еске салады. Әрбір ұяшық жеке таңбалық бірлік ретінде қызмет атқарады, оның ішінде дала кеңістігінің бір бөлшегін білдіретін қайталанбас тас орналасқан. Семиотикалық тұрғыдан тор табиғи материалды жүйелеп, оны мәдени жадының тасымалдаушысына айналдыратын кодтау жүйесі ретінде көрінеді.Түстік шешімі Сарыарқа ландшафтымен үндесетін сарғыш қоңыр, құм түстес және бәсең жасыл реңктерге құрылған. Мұнда түс таңбалық қызмет атқарып, даланы қазақ мәдениетінің архетиптік кеңістігі ретінде бейнелейді. Мата құрылымына енгізілген тастар «жердің денесінің» метафорасына айналып, ежелгілікті, тұрақтылықты және халықтың тарихи жадымен үзілмес байланысты білдіреді.