Әңгіме, 2024 жыл. Қола. Алматы.
Тоқтарбек Рахиев
Шығармада адамдар арасындағы қарым-қатынас тақырыбы барынша ұстамды пластикалық тіл арқылы ашылған. Мұнда эмоциялық шиеленіс қимыл немесе әрекет арқылы емес, кейіпкерлердің ішкі жан дүниесі арқылы беріледі. Бір-біріне қарама-қарсы орналасқан екі созылыңқы тұлға өзара тұйық кеңістік қалыптастырып, олардың арасындағы арақашықтықты композицияның негізгі көркемдік элементіне айналдырады.Тұлғалар жалпыланған түрде беріліп, анатомиялық нақтылықтан әдейі арылған. Созылыңқы пропорциялар мен бет әлпеттің шартты түрде модельденуі көріністі күнделікті тұрмыстық деңгейден көтеріп, символдық бейне дәрежесіне жеткізеді. Бастардың сәл еңкеюі мен денелердің бір-біріне аздап жақындауы сөзден гөрі өзара түсіністік пен рухани жақындық маңызды болатын үнсіз ішкі сұхбаттың әсерін туғызады.Композиция тік бағыттағы пластикалық ырғаққа негізделген. Тұлғалардың төменгі бөлігі ортақ тірек пішіні арқылы біріктірілгендіктен, екі кейіпкер біртұтас пластикалық жүйенің өзара байланысқан бөліктері ретінде қабылданады. Олардың арасындағы бос кеңістік дербес көркемдік мәнге ие болып, шығарманың психологиялық мазмұны шоғырланған өзіндік «қарым-қатынас кеңістігіне» айналады.Қоланың беткі қабаты жұмсақ пластикалық шешіммен орындалып, жарықтың біртіндеп ауысуы мен нәзік фактуралық ерекшеліктері арқылы байытылған. Жылтыр және күңгірт бөліктердің өзара алмасуы пішіннің тереңдігін күшейтіп, силуэттің тұтас әрі иілімді құрылымын айқындайды. Созылыңқы көлемдерге түскен жарық композицияның сыртқы байсалдылығын сақтай отырып, оның ішкі серпінін сездіреді.Автор «Әңгіме» бейнесін адамдар арасындағы өзара түсіністік, күту, рухани жақындасу және эмоциялық байланыс үдерісінің көркемдік метафорасы ретінде қарастырады. Көркемдік тілдің ықшамдылығы шығарманың психологиялық және философиялық мазмұнын тереңірек ашуға мүмкіндік береді. Осылайша автор барынша қарапайым пластикалық құралдардың көмегімен жоғары көркемдік әсерге қол жеткізген.