Домбыра, ағаш; қолмен өңдеу, инкрустациялау.
Рақымбаев Ердос
Бұл шығармада домбыра тек музыкалық аспап ретінде ғана емес, материалды заманауи авторлық өңдеудің эстетикасы мен функционалдық қызметі үйлескен көркем ағаш өнерінің тұтас пластикалық нысаны ретінде қарастырылған. Шебер домбыраның дәстүрлі екі ішекті құрылымын және созылыңқы пропорцияларын сақтай отырып, оның тарихи қалыптасқан пішінін ұлттық мәдениеттің орнықты архетипі ретінде жаңаша пайымдайды.Аспаптың көркемдік мәнерлілігі силуэттің дәлдігі мен сәндік шешімнің ұстамдылығына негізделген. Автор шамадан тыс ою-өрнек қолданудан саналы түрде бас тартып, негізгі назарды пропорциялық үйлесімге, сызықтардың тазалығына және пішіннің тектоникалық құрылымына аударады. Соның нәтижесінде домбыра тұтас әрі ықшам қабылданып, оның көркемдік бейнесі, ең алдымен, конструкция мен материалдың өзара үйлесімі арқылы ашылады.Шығарманың көркемдік шешімінде ағаштың табиғи фактурасы ерекше орын алады. Шанақтың ашық түсті беті мойын мен жиектің қоюлау бөліктерімен әсерлі контраст түзіп, композицияның айқын құрылымын қалыптастырады және бұйымның сәулеттік сипатын айқындай түседі. Ағаштың табиғи өрнегі сәндік өңдеумен бүркемеленбей, керісінше, шығарманың көркемдік тілінің маңызды құрамдас бөлігіне айналған.Ішектердің төменгі бөлігіндегі сәндік элемент қазақтың дәстүрлі ою-өрнегіне тән стильдендірілген шиыршық тәрізді өрнек түрінде орындалған. Бұл мотив өте нәзік әрі ұстамды қолданылғандықтан, аспаптың жалпы пластикалық тұтастығын бұзбайды. Мұнда ою-өрнек дербес сәндік акценттен гөрі, ұлттық мәдениетке тән көркемдік белгіні білдіретін символдық элемент ретінде қызмет атқарады.