«Үміт», 2024 жыл. Қола, тас. Алматы.
Нұрлан Болатбеков
Шығармадағы адам бейнесі барынша пластикалық жинақтауға ұшырап, созылыңқы, дерексіз силуэт ретінде қабылданады. Автор анатомиялық нақтылықты әдейі азайтып, негізгі назарды пішіннің ішкі кернеуі мен қозғалыстың көркемдік әсеріне аударады.Тұлға шағын ғана тірекке сүйеніп тұрғандықтан, композиция нәзіктік пен тұрақсыз тепе-теңдік сезімін тудырады. Айқасқан аяқтар, созылыңқы дене және әртүрлі бағытта созылған қолдар жоғары өрлейтін ырғақты сызықтар жүйесін қалыптастырады. Силуэттің жоғарғы бөлігі шектеулерді еңсеруге және тұйық кеңістіктен шығуға деген ұмтылысты білдіретін пластикалық ишара ретінде қабылданады.Шығарманың пластикалық құрылымы жұмсақ иілімдер мен өткір сынық сызықтардың өзара үйлесуіне негізделген. Көлемдердің бірқалыпты ағысы созылыңқы элементтердің ширыққан графикалық шешімімен қарама-қарсы қойылып, материалдың сыртқы байсалдылығына қарамастан, композицияға үздіксіз ішкі қозғалыс әсерін береді.Қоланың беткі қабаты біркелкі өңделмеген және мүсіндеу үдерісінің іздерін сақтап қалған. Бұл шешім шығарманың аяқталмағандай әсерін күшейтіп, пластикалық пішіннің табиғи қалыптасу үдерісін айқын көрсетеді. Тастан жасалған тұғыр нәзік тік бағыттағы тұлғаға қарама-қарсы тұрақты тірек қызметін атқарып, оның ішкі кернеуі мен көркемдік әсерін одан әрі күшейте түседі.