Алаша, 2011 ж. Кенеп, майлы бояу. Дереккөз: суретшінің шығармашылық жұмыстарының каталогы.
Қазақбай Әжібекұлы
Киіз үй кеңістігі суретші тарапынан қолөнер, мәдени жады және ұрпақтар сабақтастығы тоғысқан ерекше мәдени кіші әлем ретінде бейнеленеді. Алаша тоқумен айналысып отырған шебер әйелдердің бейнелері дәстүр сақтаушылары ретінде қабылданады, ал тоқу үдерісінің өзі мәдени мұраның үздіксіз жалғасуының метафорасына айналады.Шығарманың мағыналық құрылымында салқын көгілдір-көк түсті гамма маңызды рөл атқарады. Бұл түстер композицияны тұрмыстық көріністің реалистік сипатынан алыстатып, оған медитативтік көңіл күй мен ішкі тыныштық әсерін береді. Қанық лимон-сары түсті акценттер кеңістікті жандандырып, ішкі нұр шашқандай әсер қалдырады. Нәтижесінде киіз үйдің іші рухани қуатқа толы ерекше әлем ретінде көрінеді.Сәндік стилизация туындының халықтық сәндік-қолданбалы өнер дәстүрлерімен байланысын айқындай түседі. Мұнда ою-өрнек жай ғана фондық элемент емес, композицияның құрылымын қалыптастыратын негізгі көркемдік құрал қызметін атқарады. Ол шығарманың мазмұнын байытып, ұлттық мәдени кодтардың көрінісіне айналады.Композициядағы кітап ұстаған қыз бейнесі ерекше мағыналық жүк арқалайды. Оның образы өткен мен бүгіннің арасындағы сұхбатты білдіреді. Егер шебер әйелдер дәстүрлі қолөнер білімі мен тәжірибесінің иелері болса, кітап заманауи білімнің, ағартушылықтың және интеллектуалдық дамудың белгісі ретінде көрінеді. Осы арқылы суретші мәдени мұраны сақтау мен жаңа білімге ұмтылудың бір-біріне қайшы келмейтінін, керісінше қоғамның тұрақты дамуының негізін құрайтынын көрсетеді.Осылайша туынды дәстүр мен жаңашылдықтың, рухани құндылықтар мен заманауи білімнің өзара үйлесімін дәріптейтін көркемдік-философиялық пайым ретінде қабылданады.