«Самұрық». 2010 ж
Зейнельхан Ботагоз
Ұсынылған шығарма XXI ғасыр басындағы өнерге тән дәстүрлі көркемдік тәжірибелер мен символдық жүйелердің трансформациялану үдерісін айқын көрсетеді. Туындының негізінде тарихи тұрғыдан қазақ өнерімен байланысты болып, негізінен тұрмыстық тоқыма бұйымдарын ою-өрнекпен безендіруде қолданылған біз кестесі техникасының жаңаша пайымдауы жатыр. Бұл шығармада аталған техника сәндік-қолданбалы қызмет аясынан шығып, күрделі абстрактілі композициялық құрылымдарды қалыптастыруға қабілетті дербес көркемдік тіл деңгейіне көтеріледі.Шығарманың негізгі мағыналық өзегі – Самұрық бейнесі. Қазақ мифологиясындағы бұл қасиетті құс қайта жаңғырудың, болмыстың циклділігінің және әртүрлі әлемдерді байланыстыратын дәнекердің символы ретінде танылады. Алайда бұл интерпретацияда мифологиялық бейненің көркемдік деконструкциясы жүзеге асады, Самұрық нақты фигуралық түрде бейнеленбейді, керісінше динамикалық сызықтар, түстік дақтар мен ырғақты құрылымдар жүйесіне сіңісіп кетеді. Соның нәтижесінде ол баяндаушылық сипаттағы символдан абстрактілі визуалдылық кеңістігіндегі көркемдік бейнеге айналады.
Дереккөз: Т. Ж. Тоқтабаева. «Зейналхан мен Ботакөз Мұхамеджанның таңбалық кесте өнеріндегі этномодернизм». – Алматы: «LA GR CE» ЖШС, 2020