Қорамсақ
Қазақтар. XIX ғасырдың соңы – XX ғасыр. МАЭ РАН коллекциясынан
Оқ қап немесе қорамсақ — көшпелі халықтардың ат әбзелдерінің маңызды құрамдас бөліктерінің бірі болған дәстүрлі жебе салғыш ыдыс. Қазақ көшпелілері үшін садақ пен жебе тек соғыс кезінде ғана емес, күнделікті тұрмыста да аса қажетті құрал саналған. Олар аңшылықта, өзін-өзі қорғауда және әскери дайындықта кеңінен пайдаланылған. Кей жағдайларда садақ пен қорамсақ иесінің әлеуметтік дәрежесін, құқықтық мәртебесін және ру ішіндегі орнын білдіретін нышан қызметін атқарған.XIX ғасырдың ортасына дейін садақ пен жебе аңшылықта белсенді қолданылып келді. Алайда жаңа технологиялардың дамуы мен көшпелі қоғам өмір салтының өзгеруіне байланысты олардың тұрмыстағы маңызы біртіндеп азайып, күнделікті қолданыстан шыға бастады.Оқ қаптың негізгі материалы ретінде көбіне ірі қара малдың немесе жылқының қатты иленген терісі пайдаланылған. Мұндай былғары қорамсаққа беріктік пен ұзақ сақталу қасиетін берген. Қорамсақты көркемдеу барысында кесте тігу, теріге бедер салу, металл қаптырмалар мен күміс әшекейлер қолданылған. Кейде киіз бен мата да сәндік мақсатта пайдаланылған. Тігістері берік қайыс таспалармен немесе өсімдік талшықтарынан иірілген жіптермен жүргізілген. Сонымен қатар қорамсақтың шеттері тез тозып кетпеуі үшін қосымша көмкеріліп отырған. Осындай көркем әрі мықты жасалған оқ қаптар қазақ шеберлерінің жоғары қолөнер мәдениетін танытатын бағалы бұйымдардың бірі саналған.