Жайлау, 2016 жыл. Қола, пластик, шыны.
Жанна Ногербек
Шығарманың пластикалық құрылымы көлденең кеңістікте біртұтас ырғақпен ұйымдастырылған композиция ретінде өрбиді. Ол көптеген шағын жануар мүсіндерінің қайталануы арқылы қалыптасқан тұтас пластикалық массивтен тұрады. Жекелеген элементтер жеке дара қабылданбайды, керісінше бір-бірімен тұтасып, тірі рельефті еске түсіретін тығыз әрі қозғалыстағы пластикалық бетті құрайды. Мұнда даралық ұжымдық қозғалыстың ішінде өз мәнін жоғалтып, ортақ ырғаққа бағынады.Композицияда қатаң орталық құрылым жоқ. Дегенмен осы көркемдік ағынның ішінде біртіндеп салт аттының бейнесі айқындалып, шығарманың мағыналық әрі композициялық өзегіне айналады. Дәл осы тұлға қозғалыстың бағытын айқындап, бейберекет көрінетін көптүрлілікті біртұтас пластикалық жүйеге біріктіреді. Соның нәтижесінде пішіннің еркін таралуы мен ішкі үйлесімді құрылым арасындағы көркемдік кернеу пайда болады.Шығармада материалдар мен беткі фактуралардың өзара байланысы ерекше маңызға ие. Қоланың кедір-бұдыр фактурасы табиғат стихиясының қуатын, композицияның тығыздығын және образдың сезім арқылы қабылданатын материалдық болмысын күшейте түседі. Ал шыны тұғыр композицияға қосымша кеңістіктік өлшем енгізеді. Ондағы шағылысу мүсін пішіндерін қайталап, композицияның ауқымын көрнекі түрде кеңейтеді және табынның нақты көлем шегінен тысқары шексіз қозғалып бара жатқандай әсер қалдырады.Авторлық пайымдауда жайлау бейнесі этнографиялық дәлдікпен емес, үздіксіз қозғалыс пен ұжымдық тіршіліктің көркемдік метафорасы ретінде ұсынылған. Мұнда дала кеңістігі көшпелі мәдениеттің өмірі, тарихи жады және ырғақтық қозғалысы үздіксіз айналымда болатын рухани орта ретінде танылады. Жануар бейнелерінің үздіксіз қайталануы көштің қозғалысын пластикалық тіл арқылы бейнелейтін көркемдік баламаға айналып, қозғалыстың тіршіліктің негізгі мәні екендігін айқындайды.