«Жерұйық». 2003 ж. Гобелен, тоқу.
Ешкенов Газиз
«Жерұйық» гобелені қазақ мәдениетіндегі ең маңызды мифопоэтикалық бейнелердің бірі – Асан Қайғы туралы аңызбен байланысты берекелі, қонысы құтты мекен ұғымының көркемдік интерпретациясы болып табылады. Шығарма дәстүрлі сюжетті ұжымдық жадының, ұлттық мұраттың және рухани үйлесімділікке ұмтылыстың символдық моделі ретінде жаңаша пайымдайды.Кенеп композициясы панорамалық көру қағидатына негізделген. Ол бір мезгілде картаны, мифологиялық кеңістікті және естеліктер ағынын еске түсіреді. Біртұтас көркем кеңістікте киіз үйлердің сұлбалары, тау бедерлері, жануарлар мен салт аттылардың бейнелері, сондай-ақ дәстүрлі ою-өрнек элементтері қатар орналасқан. Бұл бейнелер реалистік перспективаның заңдарына бағынбай, идеалдандырылған Отан бейнесін қалыптастыратын мәдени рәміздер жүйесі ретінде ұйымдастырылған.Семиотикалық тұрғыдан «Жерұйық» үйлесімді әлем туралы ұжымдық түсінікті бейнелейтін әрбір элементі белгілі бір мағынаға ие визуалды мәтін ретінде қызмет атқарады.Шығарманың колористік жүйесі де ерекше мәнге ие. Алтын түстес сары, сарғыш қоңыр және көгілдір реңктердің басымдығы жарық, жылылық және ішкі үйлесім сезімін қалыптастырады. Мұнда түс сипаттаушы емес, эмоциялық-символдық қызмет атқарады, сары реңктер өмірлік қуат пен күн бастауын білдірсе, көгілдір түс шексіз аспан мен дала кеңістігінің еркіндігін меңзейді. Қызыл және қанық көк түстің контрастылы акценттері композицияның динамикасын күшейтіп, үздіксіз қозғалыс әсерін қалыптастырады.